Krasiejów II turnus UW 2011 Od lewej stoją: Szymon "Dryocopus" (UW), Marta (gościnny przyjazd z Lisowic; UW), Dorota (AGH), Dawid (UW), Thomas (Francja), Olga (UW), Kamil (UW) i Mateusz "Utahraptor" (UW).Niżej, od lewej: Łukasz "Dino" (UW), Agata (UJ), Roksana, kierowniczka turnusu (UW), Kasia (UW), Angelika (AGH) i Asia (UAM).

7 VIII 2011 (niedziela)

Lisowice. Dzień po II Zlocie Dinozaury.com.

Obudziliśmy się rano, myśląc o wyjeździe do Krasiejowa. Jedyny poranny pociąg był o 7.30, a, jak słusznie zauważył Tomasz Singer, park w niedzielę jest czynny od 10. Ostatecznie zdecydowaliśmy się pozostać w Lisowicach, zwłaszcza, że wczorajsze ognisko długo nie pozwoliło nam zasnąć. Wobec tego, Maciej „Nazuul” i Tomek „Ag.Ent” ruszyli już teraz pociągiem do Opola, skąd wrócili do domów. Zlot powoli się wykruszał, zostali tylko uczestnicy obecnego turnusu lisowickiego, Tomasz Singer, Szymon „Dryocopus” i ja. Razem z Roksaną, Szymonem i Maayką z Holandii pojechaliśmy do Krasiejowa, gdzie właśnie mieliśmy rozpocząć nowy turnus wykopalisk, pod okiem Roksany i prof. Jerzego Dzika.

~

Krasiejów.

W porównaniu do zeszłorocznych poszukiwań, poziom zakwaterowania jest co najmniej o klasę lub dwie wyższy; nie uświadczymy już przeciwpowodziowych baraków – teraz uczestnicy wykopalisk spać będą w eleganckim, drewnianym domku ufundowanym przez JuraPark. Niebawem dołączyła do nas Asia z Poznania, a później, w trakcie gry w Dixit (która to stała się symbolem wolnego czasu w trakcie naszych wykopalisk) również Kasia i Olga, studentki z UW. Wieczorem dotarł Thomas z Francji i Dorota z AGH, a po kolacji przybyli Dawid z UW i Agata z UJ. Dzień uwieńczyliśmy rozdzieleniem dyżurów, oraz sprawami organizacyjnymi. W międzyczasie obejrzeliśmy to, co pozostawił nam na stanowisku wykopaliskowym poprzedni turnus, zaś prof. Dzik wysunął teorię na temat tajemniczego właściciela kości ramieniowej, znalezionej przez Maaykę w ubiegłym tygodniu.

Łukasz

8 VIII 2011 (poniedziałek)

Zaraz po śniadaniu opuściła nas Maayka z Holandii (uczestniczyła bowiem w pierwszym turnusie prowadzonym przez UW, wykopując przy tym naprawdę niezwykłe okazy). Pozostali najpierw wysłuchali słów prof. Dzika na temat charakterystyki samego stanowiska, a już chwilę później każdy z nas dzierżył w ręku kilof, młotek, tudzież inne narzędzie zbrodni, gotowy do przebijania się przez kolejne warstwy krasiejowskiego iłu. Agata, Kasia i Olga zajęły się nagromadzeniem kości metopozaurów, znajdującym się w pewnej odległości od centrum wykopalisk, Dorota i Asia zajęły się fitozaurem, zaś męska część ekipy zakasała rękawy i wzięła się za oczyszczanie kanałów odprowadzających wodę. Pogoda była bardzo zmienna, najpierw było niepewnie, pochmurno i wietrznie, później przygrzewało słońce, a na sam koniec trochę popadało. Poza kolejnymi kośćmi metopozaurów w nagromadzeniu, znalezione zostały dwie kruche tarczki aetozaura, ząb metopozaura i fitozaura (w kwadracie Thomasa i Dawida), a także żuchwa metopozaura (w miejscu, w którym kopałem z Szymonem). W trakcie przerwy na drugie śniadanie zwiedziliśmy pawilon paleontologiczny, gdzie prof. Dzik kontynuował opowieść o historii tutejszych wykopalisk.

Zaraz po tym jak spożyliśmy obiad w jednej z parkowych restauracji, wyruszyliśmy na obowiązkową podróż kolejką przez tunel czasu, a po usłyszeniu kojących słów o życiu, które mimo wszystko trwa dalej, udaliśmy się na popołudniowy spoczynek, lub, jeśli ktoś chciał, zakupy w miejscowych sklepach. W międzyczasie przybył do nas Kamil z UW, wzmacniając naszą ekipę.

Przy kolacji prof. Dzik polecił nam znaleźć spektakularne skamieniałości, które zaszokują naukowców, pokazując nam przy okazji kolejne największe osiągnięcia poprzedniego turnusu – poprzeczka została ustawiona wysoko. Wieczór umilały nam rozmowy na temat zwierząt zamieszkujących tereny Śląska w okresie triasowym, a także dyskusja związana z archeologią i edukacją, jak również kolejne gry integracyjne.

Łukasz

Uroki krasiejowskiego JuraParku

9 VIII 2011 (wtorek)

Ponieważ dzień cały spędziłem przygotowując śniadanie z Szymonem, a także sprzątając wraz z Asią kantorek z narzędziami, nie byłem świadkiem większości znalezisk dokonanych w tym dniu. Pewny jestem jedynie odkrycia 40-centometrowej żuchwy Palaeorhinus zachowanej w konkrecji pośród nagromadzenia kości metopozaurów, dokonanego w górnym poziomie, gdzie kopaliśmy wraz z Kamilem i Szymonem. Poza tym, przy pomocy pracowników JuraParku udało nam się przestawić wiatę, by mogła spełniać swoją funkcję w sposób jeszcze lepszy. W porze obiadowej naszą ekipę wykopaliskową zasiliła Angelika z AGH.

Uroki krasiejowskiego JuraParku

Po smacznym obiedzie pojawiła się myśl, by poużywać trochę dobrodziejstw parku rozrywki, w jakim przecież mieszkamy. Udaliśmy się na piracki statek, gdzie doznań cała paleta malowała się na twarzach studentów, a następnie na plac zabaw, gdzie huśtaliśmy się, zjeżdżaliśmy, wspinaliśmy się i skakaliśmy na trampolinie jak za czasów swego dzieciństwa. Pod koniec dnia opuścił nas prof. Dzik, zaś Thomas usiłował mnie nauczyć paru słów po francusku, ale obaj doszliśmy do wniosku, że nie jest to czynność wielce efektywna. (Chociaż, patrząc z perspektywy czasu muszę powiedzieć, że takie s’il vous plaît, s il te plaît czy mercredi udało mi się zapamiętać, co uważam za swój osobisty sukces).

Bardzo milej atmosfery nie psuje nawet niepewna pogoda. Gdy tylko wychodzi Słońce, my z nadzieją „łapiemy brąz”, by już po chwili schować kremy do opalania, bo oto zaczyna się robić pochmurnie, a czasem i zdrowo lunie deszczem.

Aż do późnych godzin wieczornych preparowaliśmy, sklejaliśmy i porządkowaliśmy skamieniałości w magazynie, które zostały odnalezione przez studentów w ciągu tegorocznych turnusów obozu poszukiwawczego.

Łukasz

Niestety, tego samego dnia mój laptop przestał działać poprawnie – reszta turnusu została opisana w specjalnym notatniku, znajdującym się obecnie w archiwach UW.

Tomasz Singer ze znalezioną przez siebie kością dicynodonta.

I dzień
Doświadczenia kilku lat pokazują, że początki wykopalisk mają swoją specyfikę. Przez pierwsze dni klimat jest inny. Lubię ten czas. Ludzi jest mało, nie wszyscy się znają. Pierwsze wrażenie, pierwszy kontakt z terenem, pierwsze kości. To wszystko wywołuje przyjemną ekscytację. Potem człowiek się przyzwyczaja i wszystko leci swoim torem. Tak było i tym razem.
Rano po śniadaniu Tomek, Marian, Krzysiek i Yasmina zabrali mnie samochodem. Potem dołączyły do nas Marlena i Hania. Zakupy, rozpakowanie rzeczy w Lisowicach i pojechaliśmy na krótko do cegielni. Przyszedł czas na pierwsze uderzenie młotkiem…
Nie przystąpiliśmy jednak do regularnego kopania. Naszym celem było zaplanowanie działań na najbliższe dni i przeglądanie hałd w poszukiwaniu drobnych kości, które wypłukała woda. Lipcowe deszcze były łaskawe. Już po krótkiej chwili natknęliśmy się na pierwsze okazy. Najpierw kawałek kości jakiegoś gada, potem ząb ryby dwudysznej… Największą niespodzianką był jednak ząb Smoka znaleziony przez Yasminę. Dwie godziny zaowocowały około 10 okazami. W nagrodę czekał obiad. Deserem był wyjazd do Krasiejowa. Przywitaliśmy się z tamtejszą ekipą i wysłuchaliśmy seminariów, które przygotowali w ramach przedmiotu „Paleobiologia terenowa”. Z zaciekawieniem obejrzeliśmy nowy domek, w którym mieszkali. W międzyczasie dołączył do nas Kamil. Na zakończenie był słodki akcent. Otrzymaliśmy od firmy Sante, która częściowo nas sponsoruje, stos kartonów z różnymi smakołykami. Jadąc samochodem i po powrocie do bazy udzieliła nam się obozowa atmosfera – pikantne dowcipy, dużo śmiechu, długie rozmowy… Zaczęliśmy się lepiej poznawać

Utahraptor

II dzień
Drugi dzień w Lipiu Śl. był pierwszym dniem z koparką. Przywitaliśmy się z panem Walkiem, operatorem koparki. Był w formie. Niemal na wstępie opowiedział nam kilka sprośnych dowcipów. Dziewczyny były lekko zaskoczone, ale potem się śmiały
Szare iły niechętnie się dzieliły swoimi skarbami, ale udało się zebrać podobną ilość okazów, co poprzedniego dnia. Tomek S. zwany przez niektórych „Tomkiem”, albo „Sulejem”, znalazł następny ząb smoka. Był to miły akcent na pożegnanie, ponieważ Tomek wrócił do Warszawy popołudniu. Ekipa zmniejszyła się, ale wspólny czas zacieśniał świeże znajomości. Śmiech nas nie opuszczał. Na chwilę musiałem udawać poważnego i zorganizować spotkanie z uczestnikami. Trochę szantażu, zastrzaszania, innych sztuczek psychologicznych i udało mi się rozdzielić różne funkcje. O dziwo wszyscy „ochotnicy” „chętnie” wzieli wszystkie role jakie im zaproponowałem. Mimo, że było nas niewielu – ledwo 8 osób, zapotrzebowanie na funkcyjnych było duże.
Obóz potrzebował osoby zajmującej się sprzętem. Kwestia odpowiedniej ilości młotków, szpadli, klejów, kilofów i wielu innych rzeczy nie jest taka banalna. Jednego dnia zabrakło papieru, innego kleju. Dlatego wyznaczyłem do tego Kamila, który sam już prowadził niejeden obóz w Krasiejowie.
Samochodem Instytutu opiekuje się Marian. Zawozi nas na wykop i zakupy. Oprócz tego robi za duszę towarzystwa.
Hania zajęła się zaopatrzeniem. Osiem osób sporo je, do tego mają różne dziwne zachcianki np. lep na muchy.
Marlena segreguje i pakuje znalezione okazy. Ma wiele zagadek do rozwiązania. Nie wiedzieć czemu kości znajdujemy bez etykietek. Nie od razu człowiek odróżnia kość dicynodonta od kości smoka. Niektóre kości są tak dziwne lub niewypreparowane, że nie wiemy o nich nic poza tym, że są kośćmi. Marlena ma jednak spore doświadczenie i kości trafiają do odpowiednich pudełek. Przynajmniej staram się w to wierzyć

Utahraptor

III i IV dzień
Pod względem paleontologicznym dwa kolejne dni wykopalisk można zaliczyć do udanych. Z osadu wydobyliśmy moc maleńkich kostek ryb i gadów. Najwięcej skamieniałości wydobyła część zespołu wspomagana ramieniem koparki pana Walka. Nasze znaleziska choć być może niezbyt okazałe i tak sprawiły nam wiele radości tym bardziej, że ich odnalezienie okupiliśmy wielogodzinną pracą w palącym słońcu. Przed promieniami chroni nas, co prawda, zaprojektowana przez Tomka wiata, ale obawiamy się, że jej delikatna konstrukcja smagana porwistym wiatrem długo nie wytrzyma i wkrótce będziemy musieli z niej zrezygnować.
Wykopaliska w Lisowicach to oczywiście nie tylko praca w wyrobisku, ale także bujne życie obozowe wypełnione różnorakimi grami zespołowymi, zabawami i innymi swawolami ciągnącymi się do późnych godzin wieczornych. Co prawda niektóre z form tych aktywności skutkowały kontuzjami u kilku uczestników, ale na szczęście wszystkie te urazy okazały się niegroźne.
Czwartego dnia wieczorem do zespołu dołączyły dwie Kasie. Ich przybycie na pewno pozytywnie wpłynie na liczbę znajdowanych kości.

Tomek D.

V dzień
- z punktu widzenia jednej z Kaś, czyli perspektywy bardzo nieobiektywnej, której nie obcej są skrajności emocjonalne, uwidaczniające się głównie w żenującym zachowaniu w stosunku do niektórych uczestników wykopalisk (na które jednakże być może zasłużyli, ale nie mi to oceniać ;p)
W czwartek z samego rana, co nie powinno nikogo dziwić ruszyliśmy na miejsce kaźni, czyli stanowisko wykopaliskowe;p Porywisty wiatr szybko udowodnił, że skonstruowana wcześniej wiata bardziej nadaje się na plan teledysku Rihanny, niż jako ochrona przed słońcem. Skłaniałabym się wręcz ku stwierdzeniu, że zamiast ochrony przed czymkolwiek stanowiła raczej zagrożenie, dlatego zmarnowaliśmy pięć minut, jakże cennego czasu w terenie, aby ją zlikwidować.
Pod względem znalezisk dzień minął pomyślnie. Wykopaliśmy… ale czy to ważne na obozie wykopaliskowym?;p Szczerze mówiąc nie pamiętam, co znaleźli inni, bo byłam zbyt zaaferowana ucieczką przed kilofem, a później… Później znalazłam bardzo intrygującą kość, ale niestety jej druga połowa została zagubiona w czasie i przestrzeni, w związku z czym przez kolejne trzy godziny desperacko przekopywałam gruz. Meldują, że misja została niestety zakończona totalnym niepowodzeniem i obniżeniem morale, co zapewne przyczyni się do zmniejszenia efektywności mojej pracy w przyszłości aż do zera;p A może nawet produktywności innych, którzy są w stanie odczuwać jakąkolwiek empatię w stosunku do mojej skromnej osoby;p Tymczasem nasz zacny kierownik (Mateusz) przez pół dnia ściskał dłonie prezesów, kierowników i dyrektorów i zabawiać ich rozmową, dopóki nie odeszli. Z odwiedzinami przyjechał także profesor Dzik, wyznaczając nam na pożegnanie misję znalezienia artykułowanego szkieletu, a nie jakiegoś byle czego (czyt. tego, co do tej pory;p).
Co działo się w piątek po powrocie z terenu niestety nie pamiętam zbyt dobrze, za co odpowiedzialność ponosić mogą kłęby pary, którymi naćpałam się w łazience, tudzież pite przez połowę wieczoru piwo (upppsss, panie kierowniku, to chyba podlega cenzurze, prawda?;)). Mej uwagi nie uszło jednakże pojawienie się dwóch nowych uczestników w osobie Jakuba i Dawida, zwanego Bosmanem.

noetting

VI dzień
Kierownik wykopalisk (którego wszyscy kochamy;p) wraz z garstką wybrańców, o których zasługach nie muszę nikomu opowiadać, czyli z Marleną, Bosmanem i Jakubem oraz jego bolącą głową, a także Marianem w charakterze kierowcy, postanowił zrobić nalot na inną miejscówkę zwaną El Dorado, a potocznie Woźniki. Inni, niewtajemniczeni uczestnicy, by uniknąć wiązania oczu podczas podroży do tego miejsca, zostali pod pozorem odpoczynku, zmuszeni do katorżniczej pracy w bazie. Mi i Kasi, niczym Kopciuszkom przypadło w udziale szorowanie kuchni, a było to zajęcie prawdziwie parszywe, zważywszy na to, że zostałyśmy w ten sam dzień obarczone obowiązkiem pełnienia dyżuru. Na szczęście jesteśmy przystosowane nawet do najcięższych zadań, dlatego uwinęłyśmy się z tym raz dwa i resztę dnia poświęciłyśmy na opalanie na boisku;) W konsumpcji obiadu brutalnie przerwali nam uczestnicy zjazdu forum Diznozaury.com! co uniemożliwiło drogiemu kierownikowi napakowania żołądka, jak to ma w zwyczaju i nawet mi krajało się serce na widok jego niedożywionej osoby. Członkowie forum i inni zainteresowani wysłuchali kilku mini referatów, ja tymczasem żeby im nie przeszkadzać (bowiem mój brzuch domagał się pokarmu w bardzo głośny i niepokojący sąsiadów sposób) udałam się do kuchni. Wieczorem odbyło się ognisko dla niedobitków, których nie pochłonęły bez reszty ich laptopy, tudzież walka w kisielu, szumnie nazywana fight clubem;p Z tym kisielem oczywiście żartuję, z walką niestety nie;p

noetting

VII dzień
To niedziela, dzień wolny, w którym nie trzeba ani kopać ani sprzątać, ani w ogóle robić nic konstruktywnego, co zostało ochoczo wykorzystane przez wszystkich uczestników wykopalisk, nawet tych nawiedzonych;) Rano wyruszyliśmy w mocno uszczuplonym składzie na czterominutową pielgrzymkę do kościoła, która niestety wróciła do bazy w składzie jeszcze uboższym. Czytelnicy zapewne domyślają się, co miało wpływ na ten stan rzeczy, a tym którzy się nie domyślają podpowiem, że bynajmniej nie zjadł ich proboszcz, chyba, że w sensie metaforycznym ;p Wieczorem odbyło się natomiast kolejne ognisko w trosce o niezjedzone podczas ostatniego spotkania kiełbaski. Sobotni tajemniczy brak apetytu trzeba zapewne przypisać uzależnieniu od komputera (niektórzy muszą się do niego codziennie podłączać, inaczej marnie zginą, a przynajmniej tak uważają ;p) tudzież upodobaniu do nabijania sobie siniaków;) Tym razem jednak apetyt dopisał wszystkim, pomimo opowiadanych podczas konsumpcji niesmacznych żartów (na temat rzeczonej kiełbasy oczywiście;)) Bleee, do teraz czuję niesmak, choć kiełbaska była przednia

noetting

VIII i IX dzień (poniedziałek i wtorek)

Marta z kręgiem dicynodonta

Pod względem wykopaliskowym, choć pogoda dopisała, poniedziałek i wtorek minęły mi jałowo, bo przekopałam cały swój sektor i nie wydobyłam z niego absolutnie żadnej kości Zamiast tego zorganizowałam na moim małym poletku kopalnię pirytu. Cały worek złota głupców leży sobie teraz beztrosko na stole i zastanawiam się, co z nim zrobić. Może pójdzie na Allego? ;p Hm… Wygląda na to, że jednak niekoniecznie, bo to po prostu nie opłacalne, chyba że komuś chce się gnać na pocztę i stać w kilometrowych kolejkach za marną złotówkę. Ale wracając do rzeczy – cypel nicości – nomen omen, nic dodać, nic ująć Zła passa udzieliła się niestety także innym uczestnikom wykopalisk, którzy zamiast z kośćmi wracali z terenu z bólem mięśni. Na szczęście znalazła się na te niedogodności rada w osobie wykwalifikowanej fizjoterapeutki – mojej kochanej Kasi Prędko pojawili się też inni amatorzy masażu, którzy braki w umiejętnościach nadrabiali entuzjazmem i gotowością do eksperymentów ;p
Wracając do kościobrania, na efekty swej pracy zdecydowanie nie musi narzekać Marta Tischer, udało jej się bowiem znaleźć ogromny, zachowany w konkrecji kręg dicynodonta. Poszczęściło się także Jakubowi. Z chałwy wydobył sporo drobnicy w postaci żuchwy, kręgu i tajemniczej kości szczękowej.

noetting

Dzień X (środa)
Zanim napiszę jak minął nam dzień, wspomnę może o zmianach jakie ostatnio zaszły w składzie osobowym naszego zespołu. W międzyczasie opuścił nas niestety Bosman z Gabrielą (Gabi przyjechała do Lisowic w weekend wraz z częścią ekipy z Krasiejowa) i Marian. Jednocześnie przybyły nowe osoby, takie jak Marta (co pewnie zostało zauważone, bo wczoraj o niej wspominałam;)), Daniel, Lama, Kornel i Ola, a Kamil zdążył wyjechać na weekend i wrócić.

Środowy ranek przywitał nas zimnem, wiatrem i pochmurnym niebem, a mimo to dzielnie wyruszyliśmy w teren. Tym razem chyba wszystkim dopisało szczęście. Ja znalazłam duży fragment kości płaziej oraz intrygujący ząb, a Kasia mały kręg. Najbardziej imponującym w moim odczuciu znaleziskiem może pochwalić się natomiast Kornel, wydobył bowiem z iłu wypasiony ząb Smoka.
Po terenie oddaliśmy się jak zwykle słodkiemu lenistwu. Nie zabrakło kolejnych sesji masażu, emocjonujących dyskusji o fantastyce, gry w bilard i piłkarzyki, a także ogniska dla wybrańców, którzy go nie zbojkotowali;) [nie wiedzą, co stracili oddając się w tym czasie grze w Świteziankę, zwaną inaczej Bękartami wojny].

noetting

Dzień XI (czwartek)
Dziś nie będzie ironicznie, zamiast tego pozwolę sobie na nieco refleksji.
Dla mnie, Kasi, Marleny, Kamila i Jakuba czwartek to niestety ostatni dzień wykopalisk w Lisowicach. Miałam wracać do domu wieczorem, bo z powodów osobistych muszę być w piątek w Katowicach, a jednak jakieś dziwne, wszechogarniające COŚ kazało mi wykorzystać czas aż do samego końca, do maksimum. To właśnie dlatego zdecydowałam się ostatecznie wyjechać w piątkowy poranek, na dodatek pociągiem, pomimo rozmiarów swojego bagażu (tak, wiem, że za dużo wzięłam, ale byłam przekonana, że w obie strony zabiorę się burżujsko samochodem; jakiś facet zwrócił mi nawet uwagę, że z taką walizką to mogłabym jechać do Afryki HA-HA-HA, mógłby mi raczej pomóc, a nie śmiać się ;p).
W chwili, w której to piszę, siedzę w pociągu powrotnym z Opola do Gliwic i ze słuchawkami na uszach oraz zeszytem opartym o kolano zastanawiam się jak najlepiej przelać na papier wszystkie kotłujące się we mnie odczucia. Nie wiem, czy ktoś, kto nigdy nie był na takim obozie jest w stanie zrozumieć, co w tej chwili czuję. Dosłownie przed sekundą minął mnie konduktor z kubkiem kawy i na mój widok rzucił z bananem na twarzy: „O, jaka marzycielka!”. A więc jestem marzycielką… Tak, z całego serca marzę w tej chwili o tym, aby to się nigdy nie skończyło. I nie muszę, mam nadzieję, nikomu tłumaczyć, co kryje się pod słowem „to”.
Zawsze, gdy jadę na wykopaliska niezwykle intensywna obozowa rzeczywistość przenika mnie do tego stopnia, że Lisowice (czy Krasiejów) stają się nagle całym moim światem, a wszystko inne wydaje się odległe i nierzeczywiste, niczym wspomnienia z innego życia. Żegnając się ze wszystkimi i wsiadając do pociągu, czułam się więc jakbym powiedziała „do wiedzenia” całemu światu, tudzież jakbym zżarła czerwoną pigułkę Morfeusza i pożegnała się z Matrixem. Mam wrażenie, jakby ktoś po prostu nadepnął mi na serce. Ludzie, atmosfera, godziny spędzone na kopaniu, emocjonujących rozmowach i grach… Nie sposób o tym zapomnieć, nie sposób się tego wyrzec, dlatego wracam tutaj rok w rok, dopóki pozwala mi na to brutalna rzeczywistość. Wracam, żeby na te kilka tygodni w roku przeżyć kolejną wielką przygodę, poczuć, że żyję, zmordować się na wykopie i zrobić bałagan, na który nikt nie będzie krzywo patrzył. Zajadając jeden z naszych ukochanych batoników musli, pragnę w tym miejscu podziękować wszystkim uczestnikom wykopalisk, którzy sprawili, że na ten jeden krótki (zdecydowanie za krótki!) tydzień, Lisowice stały się dla mnie centrum wszechświata.
No, to pora się obudzić.

Aha, żeby szanowny pan kierownik;) nie miał do mnie żalu o to, że spamuję na blogu łzawymi emo-przemyśleniami i na tym się kończy, pragnę nadmienić, że wczoraj, tzn. w czwartek udało nam się znaleźć wiele drobnych kości, a poszukiwania umiliła nam piękna, słoneczna pogoda. Wieczorem natomiast urządziliśmy sobie seans filmowy z prawdziwego zdarzenia tj. z rzutnikiem i popcornem (mniam! ). Repertuar co prawda był dość ciężkostrawny („Fish Tank”), szczególnie jak na późną godzinę, ale sądzę, że warto czasem dla zdrowia obejrzeć coś ryjącego psychikę;)

noetting

Dzień XII (piątek)
Wykopaliska w Lisowicach trwają w najlepsze. Skrupulatne przeczesywanie ton osadów męczy jednak nawet największych trwadzieli wśród lisowickich poszukiwaczy skamieniałości. Po skończonej pracy w wykopie zasadne było więc pragnienie odświeżenia umęczonych ciał w orzeźwiających wodach pobliskiego jeziora. Dotarcie do celu które miało nam zająć 15 minut trwało jednak sześć razy dłużej. Przyczyn tak znacznego opóźnienia można upatrywać w braku wsparcia ze strony autochtonów którzy zapytani o drogę prowadzili nas na manowce. Liczne skręty, a to w lewo, a to w prawo, a to dwa razy w lewo, raz w prawo, za stodołą prosto, sprawiły, że nasza trasa dłużyła się niemiłosiernie. Można odnieść wrażenie, że wszystko sprzyciężyło się przeciwko nam. U kresu naszej podróży drogę zablokował nam walec drogowy. Szalę goryczy przepełnił widok który ujżeliśmy gdy po wielu trudach dotarliśmy do celu. Całe jezioro było porośniętę glonami. Perspektywa kąpania się w gęstej, cuchnącej brei nie była dla nas zbyt urzekająca więc z wielkim rozgoryczeniem postanowiliśmy wrócić do bazy. Całe szczęście, że koło naszego miejsca noclegu znajduje się mały staw hodowlany. Po wielu perypetiach mogliśmy wkońcu zażyć kąpieli. Śmiechu nie było końca. Budowanie piramidy z ludzi, walki na barana, skoki, podtapianie i wiele wiele innych zabaw sprawiło, że dwunasty dzień wykopalisk sprawił nam wiele, wiele radości!

Tomek D.

Dzień XIII (sobota)
Tradycją wykopalisk w Lisowicach jest to, że przynajmniej raz odwiedzają nas uczestnicy wykopalisk z Krasiejowa. Tym razem pozwoliliśmy sobie na mały żart wobec naszych gości. Ja i Daniel wcieliliśmy się w rolę dwóch tajemniczych Egipcjan którzy, korzystając z programu Erazmus, przybyli z do Polski z odległego Luksoru. Krasiejowiakom przedstawiliśmy się więc jako Omar i Mohamed i „bardzioo śłabo mówimu polski” Między sobą rozmawialiśmy po arabsku (co było dosyć trudne ponieważ nie znamy tego języka). Pomocą służyła nam Jasmina biegle władająca tym trudnym językiem. Co jakiś czas zwracała się do nas posługując się skomplikowanymi zdaniami wielokrotnie złożonymi na które odpowiadaliśmy mniej więcej tak: „aihnu hebe hebe bebe”. Załujcie że nie widzieliście ogromnego zdziwienia naszych gości gdy zegnając ich pod koniec dnia wyjawiliśmy, że chociaż po tygodniu spędzonym w palącym słońcu być może bardziej przypominamy Egipcjan to tak na prawdę jesteśmy Polakiem i Czechem. Śmiechu było co niemiara.
Podczas gdy my udawaliśmy arabów, w sali na górze trwała zabawa weselna. Wieczorem ruszyliśmy tam z Olą w roli delegacji z życzeniami dla Pary Młodej. Młodzi Państwo bardzo przyjęli nas bardzo cieple i zażyczyli nam owocnych wykopalisk.

Tomek D.

Dzień XV i XVI (poniedziałek i wtorek)
W poniedziałek rano pożegnaliśmy Mateusza po którym obowiązki szefa przejął Tomek. Z okazji święta pierwszy dzień tygodnia nie był zbyt męczący. W wykopie spędziliśmy tylko trzy godziny. Gdy pracowaliśmy czas umilał nam Lama. który sypał jak z rękawa dowcipami i anegdotami z Sanoka.
Następnego dnia do naszej cegielni zawitali paleobotanicy z Krakowa. Naukowcy byli zachwyceni lisowicką florą z późnego triasu. Po południu odwiedziliśmy z nimi jeszcze jedno stanowisko, prawdopodobnie triasowe. Niestety nasi goście nie mogli zostać z nami dłużej. Wracając do bazy, odwieźliśmy ich na pociąg powrotny do Krakowa. Wieczorem natomiast złożyliśmy rewizytę w Krasiejowie gdzie wysłuchaliśmy referatów uczestników tamtejszych wykopalisk. Podczas podróży PANnowską Białą Strzała wśród zbiorów muzycznych Mariana odkryliśmy płytę na której znajdowała się piosenka później obwołana hitem tegorocznych wykopalisk. Oto ona: http://www.youtube.com/watch?v=YBxmIe_05W0 . Bas podkręcony na maksa, otwarte szyby, zimne łokcie i gaz do dechy! Malina jedzieeeeemy!

Tomek D.

Dzień XVII (środa)
Dzień zaczął się bardzo dobrze. Na łysze koparki znaleźliśmy bardzo ciekawą kość, być może Smoka. Oby więcej takich znalezisk. Po pracy w wykopie zostaliśmy zaproszeni przez panie prowadzące bibliotekę w Lasowicach na kawę i ciastka w podzięce za zorganizowanie zbiórki książek. W zasadzie cały pomysł i realizacja zbiórki należały do Oli, ale nagrodzeni zostaliśmy wszyscy. W bardzo miłej atmosferze wypiliśmy kawę i uraczyliśmy się wybornymi domowymi wypiekami. To jednak nie był koniec niespodzianek. Miłe panie zaprosiły nas na ognisko! Beniamin przyniósł swoją gitarę i do późnej nocy przygrywał nam do największych polskich hitów ostatnich czterech dekad.

Tomek D.

Dzień XVIII i XIX (czwartek i piątek)
Dwa kolejne dni to ciąg dalszy wysypu kości spod koparki, tym razem należące do dicynodonta. Tomek znalazł na łysze przełamany fragment kości której dalszą część, w miejscu z którego pan Walek nabrał iłu, odnalazł Andrzej. Co to za kość? Tego dowiemy się po wypreparowaniu z osadu.
W piątek wieczorem znowu odwiedziliśmy Krasiejów. Tak jak ostatnio wysłuchaliśmy ciekawych wykładów uczestników obozu, a potem zorganizowaliśmy dyskotekę na świeżym powietrzu. Jako sprzęt grający posłużyła nam Biała Strzała. Hitem wieczoru było oczywiście http://www.youtube.com/watch?v=YBxmIe_05W0 . Potem nastrój stał się nieco bardziej akustyczny. Zgromadziliśmy się w baraku i śpiewaliśmy do dźwięków gitary. Co za wspaniały wieczór!

Tomek D.

Dzień XX (sobota)
W sobotę odwiedziliśmy inne triasowe stanowiska – np. Woźniki. W Woźnikach odnaleźliśmy kręg dicynodonta. Aż mi żal wracać do domu!

Tomek D.

Dzień XXI (niedziela)
Nastąpiła wymiana części skladu osobowego naszej grupy (doszło parę osób z wykopalisk w Krasiejowie). Ci, którzy zostali, relaksowali się na miejscu w Lisowicach, odbywali spacery po okolicy lub odwiedzili Opole. Niedziela to dzień, kiedy nie musimy pracować w palącym słońcu i możemy spędzać go w bardziej rozrywkowy sposób, co też każdy zrobił. Wieczorem wszyscy wspólnie rozpędzali czas na rozmowach przy ognisku bez ognia

Agnieszka i Renata

Dni XXII i XXIII (poniedziałek i wtorek)
Kopaliśmy, kopaliśmy i… kopaliśmy. Sierpniowe słońce dawało się niektórym we znaki. Poświęcenie nagradzały ładne kości ryby, co było dla nas motywacją do dalszego poszukiwania. Po trudach dnia, wychodziliśmy na dwór (nie na pole), aby posiedzieć przy dźwiękach gitary, rozmawialiśmy do późnych godzin nocnych, a nawet mieliśmy okazję zobaczyć film „13. dzielnica”. Wtorkowy wieczór wykorzystaliśmy także do zwiedzenia lokalnej mordowni. Oddaliśmy się w niej typowo męskim rozrywkom – piciu piwa i oglądaniu meczu. Dziewczyny na szczęście od nas nie uciekły, dzielnie nam towarzysząc. W owych dniach nastąpiła kolejna wymiana składu.

Utahraptor

Dni XXIV i XXV (środa i czwartek)
Było nas coraz mniej… Ludzie topnieli z każdym dniem. W środę opuścili nas Czesi dręczeni różnymi dolegliwościami. Straciliśmy nawet gitarę… wraz z Benkiem, jej właścicielem. Pozostali starali się nadrobić swoim kopaniem braki w ludziach  Z początku musieliśmy się zadowolić rybnymi resztkami. Pod koniec kopania w czwartek, spod koparki, wyszło jednak parę ciekawych kości. Dalej nie mieliśmy czasu w tym miejscu kopać. Zobaczymy co wyjdzie jutro. Tego samego dnia przyjechali do nas Roksana i Piotrek, wzmacniając ekipę.

Utahraptor

Siedzę właśnie z Niedźwiedziem, Sulejem i Frutem w Lisowicach. Jesteśmy na 4-dniowym wypadzie terenowym. Włóczymy się po różnych odsłonięciach triasowych w dość nowej Toyocie Corolli. Samochodzik bardziej na wyrywanie lasencji niż pokonywanie dzikich ostępów, ale jakoś dajemy radę. W większości odwiedzonych miejsc kości nie było, ba… czasami nawet kamieniołomu nie było, znaczy się był na mapie a w realu nie. Mapa pochodzi z mrocznego PRLu, więc pachnie propagandą, że niby u nas rozwój gospodarczy, jest wydobycie… na mapie… Dzisiaj nie było tak źle, w Woźnikach po przerzuceniu tony osadu znaleźliśmy 2 zęby fitozaura, parę niewyraźnych małżów i ślicznego konchostraka. A i jeszcze jakieś zielsko znalazłem, triasowe rzecz jasna Pogoda straszna przez cały wyjazd – słońce, ciepło, lekki wietrzyk. Codziennie robimy sobie ognisko na jednym z odsłonięć i pałaszujemy kiełbaski. Nic dziwnego, że nikt więcej nie chciał z nami jechać Jutro dalej pomęczymy polski Kajper, może coś z niego wyciśniemy więcej?
A po co ja to wszystko piszę? Łukasz mnie jakiś czas temu truł, bym coś tu naskrobał, więc niech ma na odczepkę. Po za tym miałem dzisiaj poczytać jakieś publikacje wieczorem, ale zmęczony jestem, szczęśliwy, ale zmęczony.

1. kwietnia 2011

Wyjazd zakończył się dosyć nieoczekiwanie, a w zasadzie to się nie zakończył… W piątek rozejrzeliśmy się po okolicach Lublińca. Niestety nie znaleźliśmy nic ciekawego. Pojechaliśmy zatem do stanowiska w Lipiu Śląskim. Frut ruszył na hałdę w poszukiwaniu drobnych kości pterozaurów. Grzegorz, Tomek i ja poszliśmy na miejsce, gdzie pracował spychacz. Zauważyliśmy, że duża część luźnego iłu została zepchnięta, odsłaniając, pierwszy raz od kilku lat, skały in situ. Wcześniej nie było do nich dostępu i nie mogliśmy ich przeszukać. Teraz nadarzyła się okazja… Poprosiliśmy pana Tadeusza o poruszenie skał w jednym miejscu spychaczem… Strzał w dziesiątkę! Bez trudu zauważyliśmy ogromną kość dicynodonta. Była grubości mojej nogi. Niestety tkwiła w twardym mułowcu. Z trudem podnieśliśmy cały blok we trzech. Wynieść ją z cegielni nie dalibyśmy rady. Na szczęście pan Tadek zaoferował nam swą pomoc i wywiózł ją w kabinie spychacza. W między czasie Frut znalazł ząb ryby dwudysznej i kość innej ryby. Stanęliśmy w czterech i zaczęliśmy dyskutować. Odsłonięta skała znowu zostanie przykryta hałdą, bo w cegielni rusza produkcja. A tu spychacz ruszył skałę w jednym miejscu i wyszła kość. Co robić? Mieliśmy w piątek wrócić do Warszawy, a już jest późno. Trzeba by tu zostać i przekopać to miejsce. Tadek zaoferował, że rozryje nam tę skałę jutro spychaczem, ale zadzwoniliśmy po koparkę, będzie delikatniejsza. Tomek musi wracać, pozostali postanowili zostać tu dzień dłużej…

2. kwietnia 2011

Tego dnia mieliśmy znaleźć smoka. Rano zebraliśmy w miarę sprawnie. W cegielni byliśmy jeszcze przed koparką. Zaczekaliśmy na koparkę, wzięliśmy sprzęt i zeszliśmy na dół. Frut znowu się gdzieś zaszył na hałdzie w poszukiwaniu mniejszych kostek. Od czasu do czasu przychodził by nam pomóc. Grzegorz i ja przyglądaliśmy się skałom przekopywanym przez koparkę. Miejsce to znajdowało się pomiędzy dwoma nagromadzeniami kości smoka, które wydobyto w poprzednich latach. Dlatego nasze apetyty były ogromne. Na początku skały nie chciały nam ujawnić swoich sekretów. W końcu udało się je przekonać i Grzegorz znalazł kilka kości dicynodonta. Były to głównie żebra i jakieś niezidentyfikowane kości, prawdopodobnie coś nowego. Potem znów parę metrów kwadratowych bez rezultatu i w końcu ujrzałem duży brązowy obiekt. Była to kość udowa dicynodonta. Niestety niekompletna ale i tak robiła wrażenie. Kopaliśmy dalej. W pewnym momencie zobaczyłem jak koparka oderwała duży kawał kości ze skały. Krzyknąłem, by zatrzymać koparkę i podbiegłem. Łatwo wyciągnęliśmy ten kawałek z łychy koparki, ale to była tylko część kości. W podłożu tkwiła reszta, niestety zatopiona mocno w skale. Koparka zaczęła obkopywać kość z dwóch stron, potem próbowała wyszarpać z podłoża blok z kością. Kość była na tyle duża, że nie chciała wyjść w jednym kawałku. Skoro była taka uparta, to wzięliśmy ją na raty. Cała operacja zajęła ponad pół godziny. Okazało się, że była to kość ramieniowa dicynodonta. Miała około pół metra długości i ponad trzydzieści centymetrów szerokości. Niestety czas nam się skończył. Musieliśmy zakończyć poszukiwania. Po smoku ani śladu. Dorwiemy skubańca przy innej okazji. Łupy i tak były okazałe. Wieczorem zawiózł nas do Warszawy dr Gerard Gierliński, światowej sławy badacz tropów dinozaurów. Dlatego podróż upłynęła nam na wielu dyskusjach o dinozaurach, nowych odkryciach i o planach badawczych.